Kişisel

Peki şimdi ne olacak?

Merhabalar,

Oswaldz, Dresden, 20190907
Oswaldz, Dresden, 20190907

Neredeyse 10 yıla yakın bir süredir bu blog sayfası daima açık bir şekilde duruyor. Bir türlü aktif olarak yazamadığım, aklımın bir köşesinde daima duran bu sayfayı sürekli güncel tutmak, aklımdan geçenleri, yaşadıklarımı, hissettiklerimi aktarmayı hep istiyordum. Bu gün (7 Eylül 2019) tekrardan yeni bir başlangıç için deneyeceğim.

Ben kitapla arası çok iyi olan insanlardan hiçbir zaman olmadım. Fakat çok küçük yaşlardan beri internette blog sayfalarını okur, sözlüklerde saatlerimi geçirirdim. Hatta üniversite yıllarında sabahlara kadar blog sayfaları içinde kendimi çok kaybettim. Kağıt ve kalem sevgim çoğu zaman onları saklama içgüdümün önüne geçemedi. Yazma isteğim de kağıtla veya klavye ile bir türlü buluşamadı. Çünkü üşenen, erteleyen bir insan için harekete geçebilmek çok zorlu bir süreçten oluşuyor.

2013 yılında üniversiteden mezun olduktan çok kısa bir süre sonra kendimi birden bire iş hayatının kucağında buldum ve herkes gibi hayatının büyük bir kısmını çalışma hayatı ile geçiren biri haline dönüştüm. Bunun nedenini çalışma hayatının yoğunluğuna vermemek gerektiğini düşünüyorum. Çünkü haftanın 6 günü 8-10 saat çalışmanın dışında kalan saatleri bana kalıyordu. Fakat insan her zaman olaya maalesef bu olumlu bakış açısı ile yaklaşamıyor, hatta genelde çoğu zaman. Olumlu bir insan olduğumu düşünüyorum fakat  olumsuzluğa kapıldığım durumlarda bunun farkına varmak gerçekten zor oluyor. O yüzden işe öncelikle 6 günün 14 saatinin ve diğer 1 günün kendime kaldığını anlamak, bunu unutmamak ve olumsuzluğa düştüğümde hatırlamak ile başlamalıyım.

Sanırım geçtiğimiz yıllarda başımdan geçenlerin bir özetini yapmalıyım.

5 yılda ;

3 farklı şirkette çalıştım, 1 kere işten kovuldum, birkaç farklı şehirde yaşadım, Türkiye’de birkaç farklı şehirde çalıştım, ortalama olarak ayda 200 saat çalıştım,  binlerce kilometre araba sürdüm, 2 kere trafik kazası geçirdim, 7 ay işsiz gezdim, çok güzel bir kadınla tanıştım, 5 farklı ülkede bulundum, yurtdışında çalıştım ve hatta hala çalışıyorum. Sevdiğim kadın ile Türkiye’de birkaç farklı şehirde tatile gittim, onunla gelecek ile ilgili birçok plan yaptım, onunla Ankara ve İstanbul’u karış karış gezdim. Kapadokya’da balona bindim, Ölüdeniz’de yamaç paraşütü yaptım. Bir çok gün hasta oldum. Çok bunaldığım zamanlardan geçtim.

ve hatırlayamadığım bir sürü olay daha.

Öğrenmek sürekli olan bir şey. Farkında olmadığın bir çok anda, yürürken, konuşurken, yaşarken daima devam ediyor. Bunu biliyoruz ama sürekli unuttuğumuz bir konu veya farkında değiliz. O farkındalığı bazen bir konuşmadan, bir tartışmadan çıkarabilmek mümkün oluyor. Şu an öyle bir günün ertesindeyiz. İnsan kendi üzerindeki ölü toprağı atmayı, içinde bulunduğu bıkkınlıktan kurtulmayı böyle anlarda hatırlıyor. Çünkü tepkisizlik tepkisizliği yanında getiriyor, bıkkınlık bıkkınlığı, üşengeçlik de aynı şekilde. Bunun farkına vardıktan sonrası içinde bulunduğun olumsuzluktan kurtulma, onun üstesinden gelme, negatiflik ile savaşma vakti.

Peki şimdi ne olacak?

İçimdeki üretme isteği, bir şeyleri ortaya çıkarma arzusunu bu yazı ile başlatmayı hedefliyorum. Uzun zamandır fotoğraf ve video ile ilgileniyorum ilk olarak bu konular ile ilgili bir şeyler ortaya çıkartmayı düşünüyorum. Arkasından bir çok plan ile birlikte burada olacağım. Ürettiğiniz, mutlu kaldığınız, hareket halindeki güzel günlere. Sağlıcakla kalın.

#susamam

#olay

#herşeyçokgüzelolacak